Κι ο ουρανός, γεμάτος αίμα...

Κατά τη διάρκεια των εργασιών της πρώτης βαλκανικής συνόδου των αρχηγών ΓΕΕΘΑ ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων της Τουρκίας, κ. Γιασάρ Μπουγιούκανιτ, δήλωσε αναφορικά με τις πτήσεις των τουρκικών μαχητικών στο Αιγαίο πως: ‘τα τουρκικά μαχητικά δεν παραβιάζουν τον ελληνικό εναέριο χώρο.’ (sic). Αποδεικνύεται λοιπόν για άλλη μια φορά πως η ελληνική αντίδραση, με τις καθημερινές αναχαιτίσεις, δεν έχει κατορθώσει να συνετίσει τη στρατιωτική ηγεσία της γείτονος, υποχρεώνοντάς την να σταματήσει τις παραβιάσεις.

Εν τω μεταξύ, η Πολεμική Αεροπορία μετρά, από το 1975, 115 νεκρούς πιλότους. Όσον αφορά στις υλικές ζημίες, σύμφωνα με την κυπριακή εφημερίδα ‘Χαραυγή’, το διάστημα αυτό έχουν συντριβεί 197 αεροπλάνα, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων ήταν μαχητικά. Με σημερινές τιμές το κόστος των χαμένων μαχητικών διαφόρων τύπων θα ανερχόταν σε 8.000.000.000 ευρώ. Από την άλλη, καθημερινά τα ελληνικά μαχητικά γράφουν 200-250 ώρες πτήσης, για να αναχαιτίσουν τα αντίστοιχα τουρκικά, επιβαρύνοντας το ελληνικό δημόσιο με τουλάχιστον 1.000.000 ευρώ ημερησίως.

Επομένως, είναι προφανές πως η μέθοδος που ακολουθεί η χώρα μας για την προάσπιση του εθνικού εναέριου χώρου οδηγεί στην απώλεια φιλότιμων νέων πιλότων και κοστίζει πολύ, πάρα πολύ στον Έλληνα φορολογούμενο, δίχως μάλιστα να έχει και τα επιθυμητά αποτελέσματα. Θα συμφωνούσε συνεπώς κανείς με τον Georg Lichtenberg που επεσήμανε ότι: ‘Δεν μπορώ να πω πως τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα αν αλλάξουν. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι για να γίνουν καλύτερα τα πράγματα πρέπει ν’ αλλάξουν’.

Ώρα για δράση

Την Κυριακή του Πάσχα, ενώ τα Πάθη του Θεανθρώπου είχαν τελειώσει κι οι χριστιανοί Δύσης και Ανατολής γιόρταζαν το θαύμα της Ανάστασης, στο πολύπαθο Ιράκ ζούσαν την τέταρτη επέτειο της εισβολής των αμερικανικών δυνάμεων στη Βαγδάτη. Κατά τη διάρκεια των τεσσάρων αυτών ετών περισσότεροι από 60.000 άμαχοι και τουλάχιστον 3.200 Αμερικανοί έχασαν τη ζωή τους, σύμφωνα με την Iraq Body Count (www.iraqbodycount.org).

Οι απώλειες έχουν ως αποτέλεσμα να αλλάζει σταδιακά το κλίμα στις Η.Π.Α. για την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Μπους. Το αντιπολεμικό μέτωπο αντιμετωπίζεται σήμερα ευνοϊκά από μεγάλη μερίδα της αμερικανικής κοινής γνώμης, σύμφωνα και με πρόσφατη έρευνα του αμερικανικού περιοδικού Foreign Affairs, και η ενίσχυσή του είναι πιθανότερο από ποτέ να συμβάλει στην αλλαγή των προτεραιοτήτων της και κατ’ επέκταση στην αναθεώρηση της πολιτικής των Η.Π.Α.

Επομένως, ό, τι δεν επετεύχθη πριν τέσσερα χρόνια, παρά τις προσπάθειες ευαισθητοποιημένων πολιτών σε όλο τον πλανήτη, είναι πια εφικτό. Και φυσικά εξαρτάται από εμάς κι όχι από τον πρόεδρο Μπους, εάν οι δρόμοι, οι οθόνες των τηλεοράσεων, το διαδίκτυο θα αντηχούν από αντιπολεμικές φωνές.

Καλή Ανάσταση

Η Ανάσταση, η άνοιξη, η ζωή με τις εκπλήξεις της με έχουν πια πείσει πως το θαύμα είναι πάντα πιθανό. Τις ευχαριστώ που μου επιτρέπουν να αφήνω ανοικτό το παράθυρο στην ελπίδα, όπως κι αν έχουν τα πράγματα. Επιτυγχάνεται αν μη τι άλλο μια κάποια ισορροπία έτσι, μιας και οι τραγωδίες από πολύ νωρίς έχουν φροντίσει να μας αποδείξουν πως μπορούν ανά πάσα στιγμή να κάνουν την εμφάνισή τους. Ας μην το υπενθυμίσουν τουλάχιστον σε κανένα αυτές τις μέρες...

Οι αφανείς

Ο Συνήγορος του Πολίτη, κ. Γ. Καμίνης, καταδικάζει τα φαινόμενα κακοδιοίκησης στο δημόσιο τομέα και την αγενή συμπεριφορά δημοσίων υπαλλήλων προς τους πολίτες στην έκθεσή του για το 2006, που παραδόθηκε χθες στην πρόεδρο της Βουλής. Όσα επισημαίνονται στην έκθεση αποτελούν εν πολλοίς καθημερινά βιώματα των συναλλασσόμενων με το υπερμέγεθες ελληνικό δημόσιο, που κατέχει μάλιστα μια παγκόσμια πρωτιά, καθώς το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων στη χώρα μας είναι το υψηλότερο στον κόσμο.

Όμως, για να λειτουργήσει έστω και υποτυπωδώς μια υπηρεσία με δεδομένη την παρουσία αγενών και αλαζόνων στο ανθρώπινο δυναμικό της -‘είμαι ένας δημόσιος φορέας, με θέση ακλόνητη και μην το γελάτε’ τραγουδούσε ένας από τους Μήτσους προ δεκαετίας- χρειάζεται εκείνους που θα εργασθούν φιλότιμα και υπεύθυνα, δίχως να αποθαρρύνονται λόγω της έλλειψης κάθε είδους ανταμοιβής από τους προϊσταμένους τους, της προνομιακής μεταχείρισης ορισμένων αργόμισθων και της απαξιωτικής αντιμετώπισής τους από μερίδα των συναδέλφων τους.

Γράφοντας Ιστορία

Η αποστολή στο υπουργείο Παιδείας της γνωμοδότησης της Ακαδημίας Αθηνών για το βιβλίο της Ιστορίας της Στ΄Δημοτικού, που, όπως δήλωσε ο πρώην πρόεδρός της κ. Ν. Κονόμης, περιλαμβάνει περισσότερα από 70 λάθη, αναμένεται να ανοίξει ένα νέο κύκλο εποικοδομητικών και μη συζητήσεων.
Στο πλαίσιο τους είναι σκόπιμο να διασαφηνίσουμε πρωτίστως τους σκοπούς που καλείται να υπηρετήσει ένα βιβλίο Ιστορίας. Ο Μακρυγιάννης, που δε δίστασε να παρουσιάσει δίπλα στα κατορθώματα των συγχρόνων του και σφάλματα της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας των Ελλήνων του 1821, δηλώνει ευθαρσώς πως: ‘Δια όλα αυτά γράφω εδώ… δια να χρησιμεύουν όλα εις τους μεταγενεστέρους και να μάθουν να θυσιάζουν για την πατρίδα τους περισσότερη αρετή’. Γι’ αυτόν η Ιστορία πρέπει να συμβάλει στην αποφυγή σφαλμάτων του παρελθόντος και στη βελτίωση των επιγόνων. Η τελευταία προϋποθέτει δίχως άλλο τη διαμόρφωση μιας ρεαλιστικής εικόνας για το έθνος, στο οποίο ανήκουν, που θα επιτρέψει τη συνειδητοποίηση των αρετών και των μειονεκτημάτων του.
Σε καμία περίπτωση δε χρειάζεται λοιπόν να εξοβελισθούν από τα σχολικά βιβλία Ιστορίας τα δεινά που υπέστη ο ελληνικός λαός από άλλους και να εκλείψουν οι τραγικές του στιγμές από την ιστορική αφήγηση. Ούτε βέβαια να αποσιωπηθούν οι αποτυχίες και τα ατοπήματά του, για να υπερτονιστούν τα μικρά και μεγάλα επιτεύγματά του. Αντικειμενικότητα χρειάζεται και επιστημονική καταγραφή των γεγονότων, ικανή να ωθήσει μάλιστα το μαθητή στην περαιτέρω μελέτη τους.

Για μια στιγμή...

Τα χαίρομαι τα παιδιά. Μ' αρέσει που ζουν τη στιγμή, που δίνονται μ' όλη τους την ψυχή σ' ό,τι κάνουν, που βρίσκουν το κάθε τι συναρπαστικό. Απόψε, το βάλαμε λοιπόν σκοπό με κάτι φίλους να τα μιμηθούμε, όσο τουλάχιστον μπορούμε, παίζοντας ποδόσφαιρο. Αν τα καταφέρουμε, θα κλείσουμε τη μέρα μας, έχοντας ζήσει στιγμές που δύσκολα θα ξεχάσουμε. Αυτές οι αξέχαστες στιγμές... πόσο σπάνιες έχουν γίνει πια... Καλή μας τύχη!

Θα 'ρθει κι εδώ η άνοιξη;

Ο χειμώνας έφυγε, μα οι τραμπουκισμοί -βλέπε Νομική- είναι ακόμα εδώ. Νέοι με δυναμισμό, με αδιαμφισβήτητες πνευματικές δεξιότητες -δεν περνά ο καθένας το κατώφλι της Νομικής- εμπλέκονται σε βιαιοπραγίες, αναλώνονται σε μορφές αγώνα που αντιμετωπίζονται με καχυποψία από την κοινωνία. Κι ας είναι πολλές από τις ιδέες τους σωστές, κι ας έχουν τις περισσότερες φορές δίκιο.
Μήπως είναι καιρός να δοκιμάσουν κάτι άλλο; Αν, παραδείγματος χάριν, διοργάνωναν στους χώρους του Πανεπιστημίου ανοιχτές συζητήσεις, προσκαλώντας πρωτότυπα και ευγενικά διάφορες κοινωνικές ομάδες; Αν φρόντιζαν το ήθος κι ο αριθμός των συμμετεχόντων σ' αυτές να επιτρέπουν τον εποικοδομητικό διάλογο; Δε θα κατόρθωναν να εγείρουν προβληματισμούς; Να αφυπνίσουν συνειδήσεις;
Ένα είναι σίγουρο, πως χρειάζεται δουλειά, πολλή δουλειά, για να 'ρθει κι εδώ η άνοιξη.