Carpe diem

Από χθες, που αυξήθηκε ουσιαστικά ο ελεύθερός μου χρόνος, νομίζω πως νιώθω, όπως ο τυχερός του τζόκερ, δυνατός, με μεγαλύτερο φάσμα επιλογών, και αγχωμένος, επειδή θέλω να προβώ στις καλύτερες. Με δεδομένα τα παραπάνω, το βλέμμα μου συνάντησε σήμερα το πρωί μια νεαρή ελιά και με υποχρέωσε να θυμηθώ πως εκείνη θα στέκει εκεί και θα παρακολουθεί τη δική μου ζωή, τη ζωή των παιδιών μου -τρόπος του λέγειν- κι αυτήν των δικών τους παιδιών, ήρεμη κι αμέριμνη. Carpe diem λοιπόν...

Υγ1: Προτάσεις για την αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου είναι ευπρόσδεκτες.

Υγ2: Επειδή δεν είμαι σίγουρος πώς ακριβώς νιώθουν όσοι κερδίζουν το τζόκερ, μήπως θα ήθελε κανείς να μου χαρίσει κάνα δις, για να μελετήσω το θέμα; Θα του είμαι υπόχρεος για τη χαρά της γνώσης που θα μου προσφέρει... :)

Για δυο παπούτσια πάνινα;

Αφού είδαμε ξανά και ξανά στις τηλεοράσεις μας τα αυτοκίνητα ανυποψίαστων πολιτών να πυρπολούνται έξω από τη Φιλοσοφική Σχολή της Θεσσαλονίκης, πληροφορηθήκαμε την Τετάρτη πως συνελήφθη και προφυλακίστηκε ένας νεαρός φοιτητής, που κατηγορείται για συμμετοχή στα εν λόγω επεισόδια, επειδή, όπως υποστηρίζει τουλάχιστον η πανεπιστημιακή κοινότητα, έτυχε εκείνη τη μέρα, την 5^η Μαΐου, να φορά τα ίδια πράσινα πάνινα παπούτσια με έναν από τους κουκουλοφόρους που πρωταγωνίστησαν στις καταστροφές.

Σε κάθε περίπτωση πάντως οι μέχρι τώρα επιδόσεις της ΕΛ.ΑΣ. στον τομέα αυτό ικανοποιούν μόνο τους διαβόητους ταραξίες, που απολαμβάνουν το ‘σπάω, καίω και ξεφεύγω’ πεπεισμένοι πως θα παραμείνουν στο απυρόβλητο. Όλοι οι υπόλοιποι, αδίκως κατηγορούμενοι και ταλαιπωρούμενοι νέοι και φιλήσυχοι πολίτες, δυσφορούν με την παρούσα κατάσταση και δυσκολεύονται να κατανοήσουν πως, παρά τη ραγδαία εξέλιξη των τεχνικών μέσων που προορίζονται για τις υπηρεσίες ασφαλείας και τη μακρά εθνική και διεθνή εμπειρία στην αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων, αδυνατεί η Ελληνική Αστυνομία να αποκαλύψει το πρόσωπο των κουκουλοφόρων και να τους παραδώσει στη δικαιοσύνη.

Για ποιον δε χτυπάει ποτέ η καμπάνα...

Μετά τη δημοσίευση της έκθεσης για τον πόλεμο στο Λίβανο στις αρχές της εβδομάδας, χιλιάδες συμπατριώτες του Ισραηλινού πρωθυπουργού, κ. Εχούντ Ολμέρτ, πυκνώνουν καθημερινά τις τάξεις των επικριτών του, που ζητούν την παραίτησή του και προσεγγίζουν πια το 73% των Ισραηλινών. Ακόμη και μέλη της κυβέρνησης και του κόμματός του κάλεσαν τον κ. Ολμέρτ να παραιτηθεί.

Η εν λόγω έκθεση συντάχθηκε από ελεγκτική επιτροπή που διόρισε ο ίδιος ο Ισραηλινός πρωθυπουργός στα τέλη του περασμένου Αυγούστου με αποστολή να ελέγξει τους πολιτικούς και στρατιωτικούς χειρισμούς της ισραηλινής ηγεσίας κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Λίβανο το καλοκαίρι του 2006. Σ’ αυτήν καταλογίζονται ευθύνες στον πρωθυπουργό, που κατηγορείται μεταξύ άλλων ότι ξεκίνησε τον πόλεμο πολύ βιαστικά, δίχως ένα αναλυτικό σχέδιο, στον υπουργό Άμυνας και τον πρώην αρχηγό του επιτελείου, ενώ επισημαίνεται πως οι αποφάσεις που ελήφθησαν κατά το σχεδιασμό και την υλοποίηση των πολεμικών επιχειρήσεων ‘χαρακτηρίζονταν από τα πιο σοβαρά λάθη’. ‘Επιρρίπτουμε την ευθύνη για αυτά τα λάθη στον πρωθυπουργό, τον υπουργό Άμυνας και τον πρώην αρχηγό επιτελείου’ δήλωσε μάλιστα ο δικαστικός που ηγήθηκε της έρευνας.

Επιστρέφοντας στα καθ’ ημάς και εξετάζοντας τη σύγχρονη πολιτική ιστορία του τόπου, φοβάμαι πως θα διαπιστώσουμε ότι δε βρέθηκε ποτέ ελεγκτικός μηχανισμός που να προσάψει τόσο σοβαρές κατηγορίες σε εν ενεργεία πρωθυπουργό. Κι ας έχουμε ζήσει, από τη μεταπολίτευση και μετά, πολιτικά σκάνδαλα, οικονομικά εγκλήματα, στρατιωτικά ατοπήματα. Κι ας γιορτάζουμε κάθε καλοκαίρι, επί 32 συναπτά έτη, την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Οι ταγοί αυτής της χώρας έχουν, όπως φαίνεται, ειδικευθεί στην απόσειση ευθυνών και έχουν κατορθώσει να εξασφαλίσουν κατά το μάλλον ή ήττον την ατιμωρησία τους. Μοιραία πλήθος απλών πολιτών προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις να τους μιμηθεί…

Η πενθήμερη κραιπάλη

Δεν έχει περάσει καιρός από τη μέρα που χρειάστηκε να χυθεί το αίμα ενός νεαρού οπαδού κατά τη διάρκεια επεισοδίων, για να ασχοληθούμε επιτέλους σοβαρά με το φαινόμενο της βίας στον αθλητισμό. Ένας άλλος θάνατος, αυτή τη φορά ενός δεκαοκτάχρονου μαθητή την πρώτη μέρα της πενθήμερης εκδρομής του σχολείου του, μας υποχρεώνει σήμερα να εξετάσουμε τις συνθήκες υπό τις οποίες διεξάγονται οι κατ’ ευφημισμόν εκπαιδευτικές εκδρομές των σχολείων. Αν μη τι άλλο, δεν μπορούμε να περηφανευόμαστε σ’ αυτόν τον τόπο για τα αντανακλαστικά μας.

Στο πλαίσιο λοιπόν των εκπαιδευτικών τους εκδρομών όλα σχεδόν τα σχολεία της χώρας περνούν τα βράδια τους σε νυκτερινά κέντρα διασκέδασης. Άλλωστε, πρώτη προτεραιότητα της συντριπτικής πλειοψηφίας των συμμετεχόντων μαθητών αποτελεί η διασκέδαση, η οποία βέβαια σταματά κατά την επίσκεψη στα διάφορα αξιοθέατα, δίνοντας τη θέση της στον ύπνο και την ξεκούραση εντός των λεωφορείων. Συχνά πρόκειται για τις μόνες στιγμές ανάπαυσης των παιδιών, καθώς στα δωμάτιά τους, όπως γνωρίζουν οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ και ο κ. Τριανταφυλλόπουλος, έχουν πιο ‘ενδιαφέροντα’ πράγματα να κάνουν.

Οι εξαιρέσεις όμως δείχνουν το δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί για την ουσιαστική αναβάθμιση των σχολικών εκδρομών. Συγκεκριμένα, κάποιες από αυτές ακολουθούν ένα πλούσιο, εκπαιδευτικού χαρακτήρα πρόγραμμα και θα μπορούσαν να προσφέρουν ακόμη περισσότερα στους μαθητές, εάν συνδυάζονταν με τη σύνταξη ομαδικών εργασιών για όσα γνώρισαν στη διάρκειά τους. Όσον αφορά στην παραβατική και επικίνδυνη συμπεριφορά ορισμένων, η αύξηση του αριθμού των συνοδών, με τη συμμετοχή μελών του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων, και η αποφυγή συγκέντρωσης πλήθους σχολείων στην ίδια περιοχή -δόξα τω Θεώ η χώρα διαθέτει πάμπολλες όμορφες γωνιές- μπορούν να συμβάλουν δραστικά στον περιορισμό της.

Κι ο ουρανός, γεμάτος αίμα...

Κατά τη διάρκεια των εργασιών της πρώτης βαλκανικής συνόδου των αρχηγών ΓΕΕΘΑ ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων της Τουρκίας, κ. Γιασάρ Μπουγιούκανιτ, δήλωσε αναφορικά με τις πτήσεις των τουρκικών μαχητικών στο Αιγαίο πως: ‘τα τουρκικά μαχητικά δεν παραβιάζουν τον ελληνικό εναέριο χώρο.’ (sic). Αποδεικνύεται λοιπόν για άλλη μια φορά πως η ελληνική αντίδραση, με τις καθημερινές αναχαιτίσεις, δεν έχει κατορθώσει να συνετίσει τη στρατιωτική ηγεσία της γείτονος, υποχρεώνοντάς την να σταματήσει τις παραβιάσεις.

Εν τω μεταξύ, η Πολεμική Αεροπορία μετρά, από το 1975, 115 νεκρούς πιλότους. Όσον αφορά στις υλικές ζημίες, σύμφωνα με την κυπριακή εφημερίδα ‘Χαραυγή’, το διάστημα αυτό έχουν συντριβεί 197 αεροπλάνα, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων ήταν μαχητικά. Με σημερινές τιμές το κόστος των χαμένων μαχητικών διαφόρων τύπων θα ανερχόταν σε 8.000.000.000 ευρώ. Από την άλλη, καθημερινά τα ελληνικά μαχητικά γράφουν 200-250 ώρες πτήσης, για να αναχαιτίσουν τα αντίστοιχα τουρκικά, επιβαρύνοντας το ελληνικό δημόσιο με τουλάχιστον 1.000.000 ευρώ ημερησίως.

Επομένως, είναι προφανές πως η μέθοδος που ακολουθεί η χώρα μας για την προάσπιση του εθνικού εναέριου χώρου οδηγεί στην απώλεια φιλότιμων νέων πιλότων και κοστίζει πολύ, πάρα πολύ στον Έλληνα φορολογούμενο, δίχως μάλιστα να έχει και τα επιθυμητά αποτελέσματα. Θα συμφωνούσε συνεπώς κανείς με τον Georg Lichtenberg που επεσήμανε ότι: ‘Δεν μπορώ να πω πως τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα αν αλλάξουν. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι για να γίνουν καλύτερα τα πράγματα πρέπει ν’ αλλάξουν’.

Ώρα για δράση

Την Κυριακή του Πάσχα, ενώ τα Πάθη του Θεανθρώπου είχαν τελειώσει κι οι χριστιανοί Δύσης και Ανατολής γιόρταζαν το θαύμα της Ανάστασης, στο πολύπαθο Ιράκ ζούσαν την τέταρτη επέτειο της εισβολής των αμερικανικών δυνάμεων στη Βαγδάτη. Κατά τη διάρκεια των τεσσάρων αυτών ετών περισσότεροι από 60.000 άμαχοι και τουλάχιστον 3.200 Αμερικανοί έχασαν τη ζωή τους, σύμφωνα με την Iraq Body Count (www.iraqbodycount.org).

Οι απώλειες έχουν ως αποτέλεσμα να αλλάζει σταδιακά το κλίμα στις Η.Π.Α. για την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Μπους. Το αντιπολεμικό μέτωπο αντιμετωπίζεται σήμερα ευνοϊκά από μεγάλη μερίδα της αμερικανικής κοινής γνώμης, σύμφωνα και με πρόσφατη έρευνα του αμερικανικού περιοδικού Foreign Affairs, και η ενίσχυσή του είναι πιθανότερο από ποτέ να συμβάλει στην αλλαγή των προτεραιοτήτων της και κατ’ επέκταση στην αναθεώρηση της πολιτικής των Η.Π.Α.

Επομένως, ό, τι δεν επετεύχθη πριν τέσσερα χρόνια, παρά τις προσπάθειες ευαισθητοποιημένων πολιτών σε όλο τον πλανήτη, είναι πια εφικτό. Και φυσικά εξαρτάται από εμάς κι όχι από τον πρόεδρο Μπους, εάν οι δρόμοι, οι οθόνες των τηλεοράσεων, το διαδίκτυο θα αντηχούν από αντιπολεμικές φωνές.

Καλή Ανάσταση

Η Ανάσταση, η άνοιξη, η ζωή με τις εκπλήξεις της με έχουν πια πείσει πως το θαύμα είναι πάντα πιθανό. Τις ευχαριστώ που μου επιτρέπουν να αφήνω ανοικτό το παράθυρο στην ελπίδα, όπως κι αν έχουν τα πράγματα. Επιτυγχάνεται αν μη τι άλλο μια κάποια ισορροπία έτσι, μιας και οι τραγωδίες από πολύ νωρίς έχουν φροντίσει να μας αποδείξουν πως μπορούν ανά πάσα στιγμή να κάνουν την εμφάνισή τους. Ας μην το υπενθυμίσουν τουλάχιστον σε κανένα αυτές τις μέρες...